باز امدم با کلی حرف

دوباره آمدم با غم بسیار از بی عدالتها از دشمنیها عشق را میکشند

آزادی کلمه ای است که مثل خدا از ما دور شده قاصدک غم دارم

قاصدک ، غم دارم،

غم آوارگی و در بدری،

      غم تنهایی و خونین جگری،

قاصدک وای به من، همه از خویش مرا می رانند،

همه دیوانه و دیوانه تَرم می خوانند.

مادر من غم هاست،

            مهد و گهواره من ماتم هاست.

قاصدک دریابم! روح من عصیان زده و طوفانیست.

آسمان نگهم بارانیست.

قاصدک ، غم دارم،

            غم به اندازه سنگینی عالم دارم،

 

                                                                      

 

قاصدک ، غم دارم،

            غم من صحراهاست،

                  افق تیره او ناپیداست.

قاصدک ، دیگر از این پس منم و تنهایی،

و به تنهای خود در هوس عیسایی

و به عیسایی خود، منتظر معجزه ای غوغایی،

قاصدک ، زشتم من، زشت چون چهره سنگ خارا،

                  زشت مانند زال دنیا.

قاصدک ، حال گریزش دارم،

      می گریزم به جهانی که در آن پستی نیست،

                  پستی و مستی و بدمستی نیست.

می گریزم به جهانی که مرا ناپیداست،

                  شاید آن نیز فقط یک رویاست!!!

 

 

"سوته دلان"

دل سوخته تر از همه سوختگانم

از جمع پراکنده رندان جهانم

                                در دهنه بازیگری کهنه دنیا

                          عشق است قمار و من بازیگر آنم

با آنکه همه باخته در بازی عشقم

بازنده ترین هست در این جمع نشانم

                          ای عشق از تو زهر است به کامم

                   دل سوخت، تن سوخت، من ماندم و نامم

عمریست که می بازم و یک برد ندارم

اما چه کنم عاشق این کهنه قمارم

               ای دوست مزن زخم زبان جای نصیحت

                       بگذار ببارد به سرم سنگ مصیبت

من زنده این جرمم وبگذشته مجازات

مرگست مرا گر بزنم حرف ندامت

                                باید که ببازم، با درد بسازم

                           در مذهب رندان این است نمازم

من دربدر عشقم ورسوای جهانم

چون سیه به دنبال سَرِ عشق روانم

                         دل سوخته تر از همه سوختگانم

                             از جمع پراکنده رندان جهانم